Dichter: Gerjanne Jager de Gier Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 M'n lichaam kan het niet meer aan,
van binnen komt er een traan.
Ik zak weg op een stoel,
wat een minder fijn gevoel.
Je voelt je alleen,
en hebt niemand om je heen.
Ik voel me niet begrepen.
Het lijkt alsof mijn keel wordt dicht geknepen.
Krijg bijna geen lucht meer,
snel ademen keer op keer.
Het gevoel als of het einde nabij is.
Gevangen in een kleine kom als een vis.
het kan geen kant meer op,
de fles wordt dicht gedraaid met een dop.
De wil, om help te roepen,
tevergeefs ik kan er geen woord uit floepen.
En dan heel langzaam kom je weer bij,
maar de angst voor een volgende keer komt dichterbij.
Het gevoel alsof je leven even stil staat,
het maakt me angstig en bang, straks is het te laat.
 

Reacties  

#2 Tineke Ebing 28-02-2012 11:00
lieve gerjanne, moeilijke tijden duren gelukkig niet eeuwig en gaan weer voorbij, goed dat je het wil delen met anderen, het raakt me om dit te lezen. Sterker zal je worden want dan weet je als je erdoorheen bent God helpt altijd. Moed, kracht en vertrouwen wens ik je toe, lieve groet en dikke zoen van tineke ebing
#1 Petra Groeneveld 28-02-2012 07:50
Lieve Gerjanne, ik leef intens met je mee, ik ken dat gevoel, wat heb je dit rakend beschreven in het gedicht.
Ons leven is over hoge bergen en diepe dalen. Maar wij mogen weten dat waar we ook zijn, God er altijd bij is. Lieve groet Petra