Op een dag zag ik mijn weg, mijn ogen dronken het water dat over mijn strandweg vloeide
de paadjes die volgestroomd waren met wensen en verlangens ze zakten in het zand

daar lag een schelp neergeworpen eenzaam tussen de korrels van mijn gedachten
en toen ik het opnam ruisten de woorden van hen die het altijd zo goed weten

ze ruisten in mijn oor en bleven hangen tot ik de schelp weggooide, in het water in de zee
ik vervolgde mijn weg, mij voortslepend in het mulle zand waar elke stap pijn deed

aan de horizon zou het licht verschijnen, het licht, geloofde ik er nog in zou ik het ooit bereiken
misschien op handen en voeten langs omwegen of via een schip, een zeilschip dat zacht koerste op mijn stille verlangens

op die stille weg werd ik geroepen, de schreeuw van een meeuw werd overstemd door de zang van
een kind. Het riep in mij het vertrouwen wakker, ooit zou ik die horizon bereiken.

Ooit
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Er staat copyright op de gedichten van Welle, Ina van der U mag deze gedichten alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl

Reacties  

#2 Laneuze, Priscilla 13-01-2018 12:23
Sfeervol gevoelig geschreven, Ina, ja, die "horizon zullen we ooit bereiken"......

Lieve groet, Priscilla.
#1 Groeneveld, Petra 13-01-2018 11:38
Wat een mooi gedicht Ina. hgr