Zoek in duizenden gedichten

Het kerkhof ademt
de rust en de stilte,
een vogeltje hipt over ’t grint.
De nevel trekt op,
en verdrijft zo de kilte,
er staat een zacht briesje wind.

Ik sta bij je graf
met bloemen en kransen,
schaduwrijk achter de heg.
De zon komt erdoor,
de troostvlinders dansen.
‘k Ben bij je en toch ben je weg.

Wat is het vreemd,
het voelt haast weldadig,
zo’n plek van menselijk leed.
Soms is de dood
heel bevrijdend, genadig,
soms ook onmenselijk wreed.

Ze zeggen: ‘Je moet
het een plekje gaan geven’.
Maar zo’n plek heb ik niet.
Ik moet jouw verlies
in mijn leven verweven,
die ruimte geeft aan ‘t verdriet.

Het kerkhof ademt
de rust en de stilte,
Vlinders raken uit ‘t zicht.
De nevel trekt op,
en verdrijft zo de kilte,
de vogel vliegt weg naar ‘het licht’.
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Er staat copyright op de gedichten van Cieremans, Hans U mag deze gedichten alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl

Reacties  

#4 Laneuze, Priscilla 15-11-2017 13:59
'Sfeervol ontroerend' en beeldend onder woorden gebracht, mooi, Hans !
Lieve groet, Priscilla.
#3 Poelman-Duisterwinkel, Coby 13-11-2017 21:57
Zo intens mooi geschreven.....
#2 Winter, Hans 12-11-2017 14:21
de lege
plek leven
gevend ontdekken,
ja daar dan iets liefs willen
verwekken verlicht het
aangezicht.

hans
#1 Tricht, Justus A. van 12-11-2017 13:33
De inhoud heeft mij getroffen!