Dichter: Bijzet-Pullen, Truus Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
  
  
Ik dacht de juiste toon te vinden,
zinloze woorden bleken het te zijn.
Nu blijf ik stil en zwijgend bid ik,
of God hen wil helpen bij zoveel pijn.
 
Want ik moest zelf door diepe dalen.
Begreep toen ook een anders verdriet.
Ik leerde, dat sterk zijn in een crisis,
tijd nodig heeft. Het gaat zo maar niet.
 
Dus bid ik: Heer, als ik ga troosten,
leg mij de woorden in de mond.
Geef dat ik niet met harde woorden,
de ander zelfs nog meer verwond..
 
 

Reacties  

#3 Renë Hoornweg 21-06-2012 17:53
Heel ontroerend zuster Truus! Heel herkenbaar, ook voor mij. Soms denk ik: de Heer gaat met ons door dat dal met balsemstruiken, we raken verwonden. Maar door de nabijheid van de Heer kunnen we 'anderen troosten met de troost waarmee we zelf getroost zijn'. Mooi en diep, zo gaan we, en worden in alles gevormd door onze Heiland die het voor en met ons droeg.
#2 Priscilla Laneuze 20-06-2012 12:17
Een waar woord klaar verwoord ! Mooi. Hartelijke groet, Priscilla.
#1 Greta Casier 25-02-2012 16:55
Heel aangrijpend geschreven Truus! Met bijzondere aandacht gelezen.

hartelijke groeten,

greta