Dichter: Holleman-Kropff, Jolanda Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
De madeliefjes in het gras
toonden dat het lente was.

De paardebloempluizebol
was vergankelijkheidssymbool.

Samen stonden ze in de wei
ik keek ernaar en denk dat wij

mogen accepteren als gegeven
dat ze er beiden zijn in 't leven:

lente en vergankelijkheid
nieuw begin en eindigheid.

En soms...
blaast God er zomaar middenin:
wordt eindigheid weer nieuw begin.
Jolanda Holleman

Reacties  

#3 Corry van Emmerik 14-05-2008 13:24
Een prachtig gedicht, Jolanda!
Hier hou ik van, die diepzinnigheid in eenvoudige woorden.
Graag gelezen!

lieve groet van Corry
#2 Adri Kortekaas 13-05-2008 23:13
Mooi Jolanda, je hebt oog voor de diepere dimensies van het leven, zoals de natuur zelf die ons aanreikt. Verrassend en tegelijk heel beschouwend, contemplatief geschreven. Dank je!

Hartelijke groet,

Adri
#1 Justus A. van Tricht 12-05-2008 22:58
Mooi omschreven met treffende eenvoud.