Dichter: Bobelijn, Margaretha Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Als de nevelslierten,
mij in mijn eenzaamheid omringen.

En rond mij een mooie draad vlechten.
Dan kan ik de blik op  de natuur niet loslaten.

De ochtendzon komt mij heel traag opzoeken,
om mij in de nieuwe morgen te omarmen.

Om mij te verlossen uit één eenzame cocon .
 ''Ik droom''en zie God zittend op een wolk... en ik ontwaak.

Hij heeft mij gezelschap gehouden vannacht!
dat  weet ik.. Hij waakt en  laat mij niet alleen .

Reacties  

#3 Coby Poelman Duisterwinkel 29-09-2009 12:10
Mooi hoe je omschrijft hoe je wakker wordt, wat je \"droomde \" en je zekerheid over Zijn aanwezigheid. Als lezer ontdek je steeds meer in dit gedicht.
Een gedicht om te herlezen en te onthouden.
Vr. gr. van Coby.
#2 Alie Holman 29-09-2009 11:22
Inderdaad... Hij waakt en laat nooit alleen. Een mooie verwoording.
#1 Jolanda Holleman 28-09-2009 12:30
Wat een bijzonder gedicht! Graag gelezen. groetjes,