Dichter: Bax, Geert Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Ik ben moe, oneindig moe,
van al dit eindig leven;
dat ik leef naar 't einde toe.
Tot mij oneindigheid gegeven
wordt door Hem, die mij in 't sterven
-in dat moment van overgang-
een leven laat beërven,
een eeuwig leven lang.

Dan zal ik huppelen naar mijn Vader,
-speels en onvermoeibaar bovenal-
zoals een kind dat wel eens doet.

Maar Here, nu ik hier al tot U nader,
grijp mij toch wanneer ik val,
want ik ga strompelend U tegemoet.
Geert Bax

Reacties  

#2 Anton van der Haar 09-10-2007 23:43
Beste Geert, Dit is mooi en goed!
#1 Guest 09-10-2007 11:57
Hallo Geert,
Geloof maar dat Hij ons allen ziet.
Maar soms voelen we door het verdriet Zijn zachte omarmingen niet.