Dichter: Haar, Anton van der (overl. 24 jan. 2013) Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Dank aan hen die mij aanhoorden,
zonder wanklank, zonder haat.
Dat ik zo grof hun ziel doorboorde,
als het om “geloven” gaat.
 
Mijn haan moest altijd koning kraaien,
ik stootte velen van mij af.
Hun tegenspraak vlot weg te maaien,
ik was te hard, sprak over straf.
 
Zijn Geest beroerde toen mijn ziel,
ik smeekte om vergiffenis.
Toch waren zij er toen ik viel,
dát is de moed die ik zo mis.
 
Zachtmoedig zijn verrijkt je geest,
het brengt je naasten weer dichtbij.
Vergeven voor wat is geweest,
die moed bracht hen weer terug bij mij .

Reacties horen te gaan over de INHOUD VAN HET GEDICHT  

#5 jose consemulder 13-09-2012 20:55
ontroerend mooi Anton.
#4 Petra Groeneveld 13-09-2012 20:06
Moedige woorden. Hgr Petra
#3 Coby Poelman Duisterwinkel 13-09-2012 19:53
Met ontroering gelezen. Wat een moed om dit te schrijven. Heel mooi!
#2 Truus Bijzet 13-09-2012 18:43
Mooi Anton.
#1 Justus A. van Tricht 13-09-2012 18:19
Mooi verwoord Anton, verrast om weer wat van je hand te mogen zien.
Zeer indringend geschreven en naar ik vermoed vanuit je eigen ervaring genoteerd.

VG. Justus van Tricht