Dichter: Holleman-Kropff, Jolanda Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

In nevelig grijs
vallen er druppels
op de steen

Ik sta daar
met mijn gedachten
bij jou alleen

Een jaar geleden
ging jij weg
dat gaf kilte

Rouw is rauw
en ook eenzaam
tranen in stilte

Ik bid of God
mij helpen wil
moedig door te gaan

want als Hij
Zijn Licht ontsteekt
zal dat beter gaan.

Reacties  

#7 Alie Holman 09-06-2009 14:46
Inderdaad Rouw is rauw. Ik zie dat ook om mij heen. Het gebed dat je bidt zal Hij zeker horen. Als Hij Zijn licht ontsteekt zal het beter gaan, vertrouw daar maar op, Hij wil dat doen. Ik bid met je mee!
#6 Coby Poelman Duisterwinkel 09-06-2009 11:10
In jouw ontroerend gedicht kom ik even naast je staan, een arm om je schouder om met jou te delen in je verdriet en bid je Gods nabijheid toe. Vr. gr. van Coby.
#5 Guest 08-06-2009 23:31
Jolanda, ik voel met je mee, omdat ik mij in dezelfde omstandigheid bevind. Gelukkig heeft de dood niet het laatste woord. Eenmaal breken de graven open als de Here Jezus terugkomt. Nu al mogen zij die ons ontvielen in heerlijkheid leven. Laten we bidden om kracht en troost voor de weg die we hebben te gaan. Heel veel sterkte!
#4 Vliet, Cor van 08-06-2009 20:56
het is even stil in mij
#3 jose consemulder 08-06-2009 17:38
Jolanda, het definitieve afscheid doet pijn en is ook een pijn die blijft al gaat wellicht met de tijd en Zijn Liefde de heftigheid eraf. maar eens zien wij allen elkaar bij Hem en dan is er geen afscheid meer, nooit meer.
sterkte en h.groet, josé
#2 Tonia van Venetien 08-06-2009 17:22
Prachtig beschreven, bedenk: de oveledene is vast bij Jezus allemaal bij elkaar en wij hopen daar ook te komen, zie daar vreugdevol naar uit! Sterkte, groetjes
#1 Adri Kortekaas 08-06-2009 16:07
Ja, Jolanda, pijn van afscheid en rouw blijft voelbaar, ook na een jaar en ook na jaren. Misschien dat de rauwheid gaandeweg wat slijt, maar een lege plek draag je altijd mee, wordt deel van jezelf zou ik bijna zeggen. Soms ontdek je na verloop van tijd dat het licht toch weer sterker is dan het donker, vonkt er opnieuw leven uit de steenkoude dood. Misschien mag dat nu ook jou geworden.

Hartelijke groet,

Adri