Dichter: Brinkman, Joanne Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aan het eind van mijn kracht
kijk ik dodelijk vermoeid
op naar hen, hier samengebracht
terwijl het leven uit me vloeit.

Ik, die trotse bloem in 't veld
schitterend geplant in dat groene gras
lig nu verschroeid door kanker, uitgeteld
geknakt op de grond, niets van wat ik was.

Langzaam kwijnt mijn lichaam weg
maar mijn geest is niet te doden
Jezus blijft bij mij, wanneer ik me te ruste leg
wordt door God 't eeuwig leven aangeboden

Ik weet dat ik snel sterven moet
nee, niet later. God roept mij nu
Dankzij Jezus die door Zijn bloed
genade schenkt, Heer ik mag zijn bij U.

Aan het eind van mijn kracht
ben ik met Jezus hand in hand
en terwijl ik in vrede wordt verwacht
leidt Hij me naar 't beloofde land.

Reacties  

#3 Inge Klumper 23-09-2009 21:14
zeer intens en zo oprecht
dat iedere zin een getuigenis op zich is.
heel knap en moedig, Joanne,
wat zullen velen hier troost uit putten...
het raakt me,
lieve groet,
#2 Jolanda Holleman 22-09-2009 13:16
God heeft tere zorg voor geknakte bloemen. Mooi dat er een hoopvol uitzicht mag zijn. Heftig en ontroerend gedicht. Groetjes,
#1 Dineke Jansen 22-09-2009 00:34
Indrukwekkend gedicht, Joanne! En het confronteert ook als je dit van dichtbij hebt meegemaakt!