Dichter: consemulder, jose (overl. 14-08-2018) Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Ik zie een ongerept sneeuwveld
waarin ik jouw voetstap zie sporen
daar waar ik eerst nog de mijne meetel
gaan die langzaamaan verloren

je gaat waar ik niet volgen kan
maar ik zie je spoor verdergaan
steeds vager en in je eigen ban
ga je op de verstilling aan

ik zie ook twee voeten in de sneeuw
met de neuzen naar jou toegekeerd
dan glijd jij binnen in Zijn eeuw
hier zie ik geen voetstap meer

mijn hart bloedt, mijn ogen tranen
het afscheid valt mij zo zwaar
maar op 't einde van je lijden zeg ik Amen
nog even en ik zie jou Daar

Reacties  

#8 Tonia van Venetien 27-02-2010 13:36
heel ontroerend, mijn neef wordt vandaag gecremeerd, laat een vrouw :met een kind achter van ongeveer 3 jaar, mijn moeder leerde mij altijd deze stelling: Mijn wegen zijn niet uwe wegen, groetjes
#7 Coby Poelman Duisterwinkel 26-02-2010 20:53
Een ontroerend mooi gedicht dat raakt tot in het diepst van de ziel.
Bijzonder mooi verwoord.
#6 Guest 26-02-2010 13:32
Met weinig woorden
Woorden met een diepgang, een gevoel.
Dit zijn jouw woorden.
Ze blijven in je gedachten, het is je gevoel.
Een waarheid zo oneerlijk, en een verlies zo groot.
#5 Ina van der Welle 26-02-2010 12:46
Beste José,
Met bewogenheid gelezen. Jouw woorden die een gevoel weergeven van de "achterblijver".
Verstilling betekent niet alleen stil worden maar ook rustig worden. Dat iedereen die hier mee te maken krijgt de rust mag vinden in Gods belofte!
Ik wens die allen heel veel sterkte.
Groeten van Ina
#4 Alie Holman 26-02-2010 11:49
Een rakend gedicht. De derde strofe sluit heel mooi met het binnenglijden in Zijn eeuw. Het aardse leven is voorbij en de persoon is ingegaan in Zijn heerlijkheid. Een hele mooie geruststelling maar daarnaast ook een enorm verdriet voor de mensen die achterblijven. Gelukkig mogen we elkaar terugzien en daarnaar uitkijken.
#3 Adri Kortekaas 26-02-2010 11:43
Heel, heel mooi, Jose! De sneeuw staat in de poëzie vaak symbool voor een ontmoeting met een overleden dierbare. Ik vind het prachtig hoe je zowel afscheid en uitgeleide als ontvangst en ingaan in Gods eeuwigheid in één beeld weet te vangen. De gekozen vorm is eenvoudig, je taal heel verstild. Dat nodigt de lezer ook uit tot verstilling. Ik voel er een hele wereld achter van beleving, een vermoeden van licht dat leven is.

Je schrijft vele mooie en bijzondere teksten, maar deze vind ik er echt uitspringen. Je hebt hier jezelf werkelijk overtroffen!

Hartelijke groet, sterkte en meeleven als je een verlies te dragen hebt,

Adri
#2 Dineke Jansen 26-02-2010 09:33
Met ontroering gelezen.....
#1 Jolanda Holleman 25-02-2010 22:11
Wat een ontroerend afscheid heb je beschreven. Een zwaar afscheid, maar ook met een hoopvol vooruitzicht. Groetjes,