Dichter: Kuijper, Jan Pieter Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
De tijd van oogsten is nabij
en kuil en wijnpers wachten.
De landheer stuurt zijn knecht tot mij
aan wie hij ’t land verpachtte.
Heb ik de vruchten afgestaan -
of mij in woede laten gaan,
zodat de knecht moest vluchten?
 
De landheer zond in zijn geduld
opnieuw een aantal boden.
Is deze groep ook door mijn schuld
geteld onder de doden?
Heb ik zijn dienaars omgebracht,
zijn liefdevolle vraag veracht
om hem de vrucht te geven?
 
Nóg was hij zijn geduld niet kwijt:
Hij heeft zijn zoon gezonden.
“Ze zullen in halsstarrigheid
mijn kind toch niet verwonden?”
Maar zelfs zijn eigen vlees en bloed
ging dood en lijden tegemoet
en werd als Heer verworpen.
 
De tijd van oogsten is nabij
de volheid is gekomen.
De landheer zond zijn zoon voor mij -
heb ik hem aangenomen?
Hij daalde uit de hemel neer,
door krib en kruis geen koningseer -
heb ik hem aangebeden?
 
Ik dank u dat u anders bent
en dat u wilt vergeven.
U bent de steen, het fundament
van mijn oneindig leven.
De vruchten die mijn wijngaard draagt,
zal ik u, zelfs nog voor u vraagt,
met beide handen geven!
 
Mat 21:33-45

Melodie: Ik kniel aan uwe kribbe neer

Reacties  

#5 Guest 02-03-2011 23:23
Prachtig lied! Bijzonder mooi verwoord!
#4 Guest 02-03-2011 19:45
zoals we van je gewend zijn JP: treffend!!
#3 Iekje Cornelisse 02-03-2011 13:38
Mooi gedicht!
#2 Guest 01-03-2011 14:57
Heel mooi!
#1 Guest 01-03-2011 13:42
Prachtig!!