Zoek in duizenden gedichten

Een paar keer per jaar mag je 3 weken komen
time-out, - weg van thuis - , even tussen de bomen
na medicamenten: omstreden methode
maar toen, “uitbehandeld” zei de onheilsbode

Het leven bracht niet waarop jij je verheugde
je ogen zijn dof, zonder enige vreugde
de zon schijnt zo vrolijk, wil jou laten stralen
je voelt echter niets, blijft in donkerheid dwalen

Want alles waar jij je plezier ooit uit haalde
geeft nu geen voldoening, je ziekte bepaalde:
genieten klinkt dan zo heel wreed in jouw oren
dat lukt al zo lang niet door zoveel factoren

Je durft niet meer hopen op betere tijden
de God die er is, kan je niet meer verblijden
je leven zo moeilijk, je kunt niet meer verder
en ik kan slechts bidden tot Hem, onze Herder

“Het leven liefhebben”, ik kán het niet zeggen
dat zou je slechts schaden, een schuld op je leggen
ik bied jou mijn schouder, mijn taal is jou trouw zijn
in woorden voorzichtig; je hebt al genoeg pijn
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Er staat copyright op de gedichten van Klok-Stam, Marian U mag deze gedichten alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl

Reacties  

#1 consemulder, jose 19-06-2017 11:22
ontroerend Marian. een schouder bieden is soms al heel troostend en genoeg als woorden tekort schieten en pijn overheerst. toch, zelfs onzichtbaar en stil, is onze Heer erbij.