- Details
- Geschreven door: Wil Gedichtensite.nl
- Categorie: Hiernamaals | Verwachting
- Hits: 4628
dat 't licht der wereld overal schijnt?
Zou eens liefde binnenstromen,
als door rivieren zonder eind?
Zou nog eens de vijand komen,
en zeggen dat hij je vriend nu wordt?
Of moet eerst mijn liefde stromen
en over hem zijn uitgestort.
Zal ons wapen ploegschaar heten?
Om te ploegen 't onvruchtbaar land?
Zo dat ieder heeft te eten,
ja ook hen op 't schraalste strand?
Eens zal lam en leeuw verkeren,
te samen grazend in één wei.
't Licht zal weer op aarde keren,
met vreed'en liefde koestert hij.
WIL
- Details
- Geschreven door: Donker, Anthonie
- Categorie: Overlijden
- Hits: 5577
kleiner het land waar wij ons bevinden
kleiner het aantal van de beminden
iedere dag.
Anthonie Donker
- Details
- Geschreven door: Wijngaard, Annette van den
- Categorie: Overlijden
- Hits: 5924
met mijn beide ogen dicht,
hier heb ik mijn rust gevonden
en ben ik aan iedereen die mij lief heeft verbonden.
Annette v.d. Wijngaard
ingezonden 17 juli 2004
- Details
- Geschreven door: Schierbeek, Bert
- Categorie: Overlijden
- Hits: 5045
als het regent
laat ze niet nat worden
en als het stormt
vat ze geen kou
en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt
want je wordt nooit meer
nat noch vat je kou
want het regent
noch waait ooit
meer voor jou
auteur: Bert Schierbeek
- Details
- Geschreven door: Weerstra, Thijs
- Categorie: Overlijden
- Hits: 4312
In vertrouwen aan U
Want U bent de bron van het leven
In wie wij ook in het sterven
geborgen zijn.
- Details
- Geschreven door: Jacobs, Ria
- Categorie: Overlijden
- Hits: 6580
Het verdriet dat er een afscheid was.
Ik huil omdat ik eenzaam ben nu je bent gegaan,omdat de dood me zo plots heeft verrast.
De zon en warmte op jouw gezicht.
Ik huil want je leefde intens en zo bezield.
Nu leef je verder in mijn gedicht.
Ik huil om jou door de dood gevangen.
Ik voel de leegte van het afscheid.
En huil om de pijn van eindeloos verlangen.
Alleen mijn tranen volgen jou in de eeuwigheid.
Ria Jacobs
- Details
- Geschreven door: Wijgerden, Cees van
- Categorie: Verdriet
- Hits: 8289
Je bent zo alleen,
je leven wordt eenzaam.
Mensen verdwijnen
zijn scherven dan niet meer te lijmen?
Waarom zit je niet lekker in je vel,
gooi je alle deuren dicht naar een ander?
Je bent niet meer bereikbaar,
de muren om je heen worden steeds hoger.
Zo te zitten in verdriet,
denk ik aan die lange donkere tunnel,
met aan eind een sprankje licht.
Maar... die tunnel lijkt nog zo lang.
Woorden zijn er niet meer,
alles is al gezegd.
Het enige wat nog overblijft
is de "liefde".
Ik weet het,
sommige geheimen
kunnen beter geheimen blijven.
Maar ik laat je niet gaan.
Woorden schieten vaak tekort,
om alles uit te drukken
wat je in je hart voelt.
Maar ik leef met je mee.
Biddend, vecht ik door.
Hopend, dat je aan het eind
van jouw lange donkere tunnel
het "licht" mag zien.
Cees van Wijgerden
http://www.tienergedichten.nl
4 september 2005
Gewoon.... een tiener! gedichtensite door Cees van Wijgerden. Klik hier
- Details
- Geschreven door: Deubel, Frits (overl. 04-03-2017)
- Categorie: Geloof, hoop en liefde
- Hits: 17677
zoveel als onze Heer,
legde je al Zijn teksten
in drievoud voor me neer,
zelfs als je zuiver water
veranderde in wijn
en je bezat geen liefde,
wie zou je dan wel zijn?
Al liet je stenen spreken,
bracht je de storm tot rust,
al liep je over ’t water
tot aan de verste kust,
al toverde je nachtfloers
tot pure zonneschijn
en je bezat geen liefde,
wie zou je dan wel zijn?
Al was je theologisch
uitmuntend onderlegd,
al zou je overwinnen
in elk verwoed gevecht,
al had je alle kennis
in één reusachtig brein
en je bezat geen liefde,
wie zou je dan wel zijn?
- Details
- Geschreven door: Deubel, Frits (overl. 04-03-2017)
- Categorie: Troost & Bemoediging
- Hits: 6304
die jij zo dikwijls aan me vraagt.
Waarom de een het lijden beter
en stiller dan de ander draagt.
Waarom gebrekkigen zo leven
dat er vaak weinig uitzicht daagt,
de een verdrinkt in zijn miljoenen
en d’ander om een aalmoes vraagt.
Ik heb geen antwoord op de dingen
die ik gelijk als jij doormaak.
De een trapt jaren langs het doel heen
en d’ander schiet in één keer raak.
Ik weet niet waarom mensen sterven
wiens leven altijd geven was
en waarom ogen smart’lijk breken
waarin ik louter liefde las.
Ik heb geen antwoord op de dingen
die wreed en gewelddadig zijn,
op de onmenselijke smarten
die baren zoveel angst en pijn.
Maar ik draag wel de vele zorgen
naar Hem die zoveel liefde heeft,
dat Hij aan allen die vermoeid zijn
kracht om het kruis te dragen geeft!
Frits Deubel
www.gedichtensite.com
4 september 2004
- Details
- Geschreven door: Deubel, Frits (overl. 04-03-2017)
- Categorie: Angst
- Hits: 8284
vanwaar zou dat toch komen?
Het fluistert in je binnenste,
zelfs in de bangste dromen.
Het zegt:”Je moet niet verdergaan,
dat is gewoon geen leven.
Je kunt het pakje dat je draagt
terug aan ’t noodlot geven!”
Zo dwaal je als een eenzaam mens,
verlaten en verloren.
Je blijft dat nare stemmetje
van vroeg tot laat maar horen.
’t Is vreemd, het overwoekert zelfs
de stem die klinkt van boven:
”Kind, houd je aan Mijn liefde vast
en blijf toch stil geloven!”
Dat kleine, nare stemmetje
laat elke vrede wijken
en met verdriet en tegenslag
weer elke dag verstrijken.
Ban het volkomen uit je hart,
laat slechts Gods stem jou leiden.
Die zal je in de grootste nood
van elke angst bevrijden!
Frits Deubel
www.gedichtensite.nl
4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Barsatie, Farial
- Categorie: Tijd
- Hits: 6395
Een vraag die constant het leven verstoord
De aarde kent geen kant en er zijn grenzen
Allen zijn we op de wereld gekomen als hulpeloze mensen
Tijdelijk is ons bestaan, de dood is gegarandeerd
Jong of oud, we vertrekken als we genoeg hebben geleerd
Om elders weer van een diepe rust en tevredenheid te genieten
Wat ons te wachten staat weten zij die de aarde reeds verlieten
Farial Barsatie
ingezonden 4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Hubke (H.G.J. Ramaekers)
- Categorie: Geloof, hoop en liefde
- Hits: 3627
Het eerste kaarsje was zeer bedroefd
Zijn kleine vlammetje begon te beven
Het oorlogsgeweld was opgeschroefd
Het vlammetje wilde niet verder leven
Geloof
Kaarsje nummer twee keek echt niet blij
Geloven in God werd steeds minder geuit
Dit kaarsje was angstig en plots van opzij
Blies de wind het trillende vlammetje uit
Liefde
Het derde kaarsje was ernstig aangedaan
Mensen hielden altijd minder van elkaar
En zijn vlammetje bleef slechts even aan
Toen was het werk van dit kaarsje klaar
Hoop
´t Was het vierde kaarsje in de krans en dat
Gaf prompt d´anderen hun vlammetje weer
Nooit de moed verliezen zei het zeer gevat
Toen hoopten ze samen op een betere sfeer
Hubke
4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Hubke (H.G.J. Ramaekers)
- Categorie: Natuur en Schepping
- Hits: 10746
Hij schiep de mens, dier en plant
Alles is toch zo compleet en puur
Soms klein en soms zo imposant
In het bos kan men veel geluiden horen
Fluitende vogels, eerste en tweede stem
Ook geluiden zo zacht als ruisend koren
Zoemende, zoekende bijen tussen de brem
Door het gebladerte valt een zonnestraal
Tussen een groep bloeiende margrieten
Een merel gaat met een pier aan de haal
Wat ´n voorrecht om dit alles te genieten
Zulke momenten heb ik een voldaan gevoel
Bij ´t zien van deze wonderlijke schoonheid
En dit alles heeft toch ongetwijfeld een doel:
God geeft ons tekens van Zijn aanwezigheid!
Hubke
4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Hubke (H.G.J. Ramaekers)
- Categorie: Kerst
- Hits: 7616
in grote, maar ook in kleine landen
Laat iedereen stoppen met negatieve dingen
en eindelijk inéénslaan de handen
Kerstmis.
Kribbe.
Kind.van liefde en vertrouwen
Samen met Hem kunnen we aan de vrede bouwen
Hubke
4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Hubke (H.G.J. Ramaekers)
- Categorie: Kerst
- Hits: 5837
Edelmoedig met
Rust en waarde,
Stille kracht en evenwicht
Teder en oprecht
Met pure liefde
In ons hart, terecht
Straalt zijn Goddelijk licht
Hubke
4 september 2005
- Details
- Geschreven door: Lisa Gedichtensite.nl
- Categorie: Gebedengedichten
- Hits: 4404
C ’05
Heere,
Als jaloezie en afgunst me wreken
geef dan moed om door te gaan,
als die wrange tijden aanbreken
wilt U me dan bij blijven staan?
Want al zit m’n vijand niet stil
leer me te vergeven om niet,
dat het gaat niet om wat ìk wil,
maar leer me: “U wil geschiedt”
Amen
Lisa
ingezonden 31 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Lisa Gedichtensite.nl
- Categorie: Geloof, hoop en liefde
- Hits: 3791
“wie dorst heeft komt
en drinkt hier om niet
het water dat Ik bied
want wat Ik wil geven
biedt jou eeuwig leven”
wie dit niet wil horen
gaat eeuwig verloren
en dan is er voor spijt
niet enig genadetijd
maar nu leef je op aard
en is ’t nog niet te laat!
~
Heer gedenk aan mij
en maak me eeuwig vrij
opdat ik zo niet sterve
en het verderf werve
maar laat me leven Heer
eeuwig, enkel tot Uw eer
Ik vraag U dan Heer,
breng mij tot inkeer
maak me toch rein
en maak me zo klein
opdat niets mij meer
hier, boven U begeer.
Lisa
26-01-2005
- Details
- Geschreven door: Baaijens, Nico
- Categorie: Bezinning
- Hits: 3840
Vroeg hij en zei:
Ik denk vrij
Ik niet, zei ik maar toch
Denk ik vrijer dan jij
Ik ontken God, zei hij nog
Ik weet 't, zei ik
Maar niet om je te krenken
Zeg me, valt er dan nog wat te denken?
Nico Baaijens
30 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Barsatie, Farial
- Categorie: Algemeen Gevoel
- Hits: 6888
Kan het zijn dat je soms iemand kwetst zonder het te willen
Want iets wat jij misschien niet zo hebt bedoeld
Wordt door de ander kwetsend aangevoeld
Hoe belangrijk is 't om alles goed uit te praten
Dan elkaar misschien om iets onbenulligs te haten"
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Afscheid
- Hits: 7500
hij liet mij achter heel alleen
zijn hoofd nog in mijn armen
om hem tot aan dit einde te verwarmen.
Zijn handen in de mijne
zo kwam hij met zich in`t reine
zo aanvaarde hij zijn lot
terwijl hij nog even sprak met God.
Heer ik hoor van rijke zegen
ondoorgrondelijk zijn uw wegen
doch waar ik niet aan dacht
mij taak hier op aarde is volbracht.
Toen sloot hij moe de ogen
hij werd bij mij weggezogen
mijn tranen wasten zijn gelaat
naast mijn verdriet was ik ook kwaad.
Kwaad was ik op God
Hij bepaalde toch zijn lot
mijn kind.....Zijn kind
door ons beiden zo bemind.
Uw Kind......mijn kind
door ons beiden toch bemind.
terwijl wij in eerbied voor U buigen
moet ik U hiervoor dank betuigen?
Waarom, waarom `O Heer
dit vraag ik u steeds weer
liet U het zover komen
heeft u hem mij toch ontnomen
Op U `O Heiland moet ik hopen
de muur waar tegen ik moet stormlopen
is moeilijk te beslechten
laat mij niet steeds vertwijfelt vechten
Maar neem van mij `O Heer
die vertwijfeling toch weer
schenk mij wijsheid voor Uw daden
en leid mij over Uw steile paden.
Dolf de Jong
27 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Afscheid
- Hits: 6985
een droeve snik
wolken die de werkelijkheid verhullen
een leegte die niet is te vullen.
Een traan die langs de wangen glijdt
poeder voor een ander doel verdrijft
een toekomst eng begrenst
terwijl zij zich niets meer wenst.
De leegte die steeds leger wordt
een bloem die nu verdort
verwelkt als een roos
verdriet maakt haar zo broos.
Blad na blad glijd van haar af
zij was het die zich aan hem gaf
vol passie en vol vuur
maar de liefde was van korte duur.
Als een getij van eb en vloed
het vertrouwen waar voor zij boet
dat werd beschaamt
door dat wat hij beraamt.
Haar hart doet zeer
wat had die ander meer
zij hielden van het leven
zij gaf hem wat een vrouw kan geven.
Omdat zij hem aanbad
gaf zij hem alles wat zij had
dan was alles snel voorbij
had zij hem niet meer aan haar zij.
Dolf de Jong
27 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Verdriet
- Hits: 6784
omdat er geen tranen meer zijn.
Zal dat het verdriet alleen maar verhogen
en zal men nog eenzamer zijn.
Dolf de Jong
27 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Angst
- Hits: 7895
ik zie geen uitweg meer
het is mij alleen nog maar gegeven
stil te staan bij de ruines van mijn leven.
De zin van `t leven is mij ontgaan
ik ben verworden tot wat ik nu ben
zo dat ik mij zelve niet meer ken
ik kan dit leven niet meer aan.
Hoe kom ik hier toch over heen
het helpt niet als ik ween
er is voor mij geen weg terug
`k zie in de verte wel de brug.
Maar het pad er heen dat doet mij huilen
het is bezaaid met diepe kuilen
kuilen, waar in ik weer af kan glijden
als niemand mij zal leiden.
Waar is die iemand dan
die mij om die kuilen leiden kan
hulpeloos blik ik naar omhoog
naar Hem voor wie ik uiteindelijk boog.
Ik voel mij klein en heel fragiel
ondanks de donkere plekken op mijn ziel
verborgen onder mijn eigen schadu (w)
wend ik mij toch tot U.
Dolf de Jong
27 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Bezinning
- Hits: 9169
hoe wij hier op aarde moeten leven
wel schijnt daar altijd de zon
al ver voor de jaartelling begon.
Probeer ook eens zo`n zonnetje te zijn
dat je naasten verlicht met wat zonneschijn
want het is een gegeven
zonder zonneschijn kan niemand leven.
En mochten er in je leven donkere wolken komen
zorg dan dat die worden weggenomen
zo begin je het jaar met een blij gemoed
want zonneschijn die doet een ieder goed.
Daar het leven niet over rozen gaat
is een ieder met wat zonneschijn gebaat
geef de zon in je hart ruim baan
om moeilijke momenten te weerstaan.
Geef de regenboog weer kleur
laat jouw zonnetje die boog beschijnen
met de mooist gekleurde lijnen
als een open deur.
probeer te leven als een zon
met jou schijnsel als een bron
die jou naasten warmte geven
ja dat is de zin van `t leven.
Dolf de Jong
27 augustus 2005
- Details
- Geschreven door: Jong, Dolf de
- Categorie: Eenzaamheid
- Hits: 9420
met uitzicht naar buiten op de straat.
Met mensen,winkels, ja zelfs een bloemenkraam.
Zij raakt niet uitgekeken, er is niets wat haar ontgaat.
Dit stadsbeeld is haar vertier
zij is al twee jaar hier,
maar nu pas staat haar naam;
op het ledikant dicht bij het raam.
Triomfantelijk kijkt zij door de ruiten
naar het stadsgewoel daar buiten.
Twee jaar heeft zij dit moeten ontberen
en lag achter in de zaal langzaam weg te teren.
Vier bedden afgeschermd door gordijnen
van mensen die lagen weg te kwijnen,
geen praatje met je naaste buur,
alleen een zuster om het uur.
Die paar zusters hadden 't druk,
zij liepen zich de benen stuk;
om de patiënten dat te geven.
wat van node was bij dit moeizaam leven.
Daar om had zij ook nooit geklaagd,
maar na maanden toch wel eens gevraagd.
"Wanneer komt nu eens mijn naam
op een bed dicht bij het raam?"
De zuster van de zaal
kwam dan met een heel verhaal,
over de patiënten die daar lagen;
die leefden misschien nog maar een paar dagen.
Doch twee jaar heeft het moeten duren,
met alleen zicht op gordijnen en twee muren.
Twee jaren van ergernis,
het was net een gevangenis.
Zij kan haar bed niet uit,
ze is verlamd tot aan haar stuit.
Maar de zusters doen er alles aan
nee; hen treft geen enkele blaam.
En nu zij zo fijn naar buiten kijkt,
is haar leven toch verrijkt.
Ze heeft minder erg in haar gebrek,
zij ziet de wereld van af haar plek.
Ja zo aan de avond van haar leven,
heeft men haar nu toch iets moois gegeven.
Medelijdend kijkt zij naar die hoek achter de gordijnen;
waar nu een ander ligt weg te kwijnen.
Als de zuster haar komt toedekken voor de nacht;
zegt die heel begripvol en zacht.
" Ik weet dat deze plaats je heel goed zint
en de patiënt op je oude plaats, die is blind."
Als de zuster dan is weg gegaan,
loopt over haar wang een traan.
Zij vouwt dan heel devoot;
voor een dankgebed de handen in haar schoot.
Dolf de Jong
27 augustus 2005